Koncepcje

Oto decyzje, na których opiera się architektura enodia. Ich zrozumienie wyjaśnia wiele zachowań, które w przeciwnym razie mogłyby wyglądać na arbitralne.

Dwie fazy, celowo rozdzielne

Zbieranie danych komunikuje się z usługami. Ocena komunikuje się z internetem (kalendarzami cyklu życia producentów). W wielu realnych infrastrukturach nic nie ma dostępu sieciowego do obu jednocześnie.

collect  →  inventory.jsonl  →  evaluate  →  assessment  →  render

# wewnątrz sieci zamkniętej - dostęp do internetu nie jest potrzebny
enodia collect --config config.yaml -o inventory.jsonl

# gdziekolwiek indziej - dostęp do usług nie jest potrzebny
enodia check --from inventory.jsonl

enodia check bez --from to te same dwie fazy złożone w jednym procesie, a nie druga ścieżka kodu — inwentarz powstający po drodze jest prawdziwym, pełnoprawnym artefaktem (z własnym schematem i wersją), a nie tylko pośrednią wartością w pamięci.

Trzy niezależne osie, a nie jeden status

Gałąź może być w pełni sprawna, choć istnieje nowsza wersja główna — Confluence 10 LTS jest aktualny w obrębie swojej gałęzi, aktywnie wspierany, a jednocześnie wydano już nowszą wersję główną. Sprowadzenie tego do jednego statusu wyrzuca informację, o którą faktycznie chodziło.

Oś	Wartości
Poprawka	current · behind · ahead · unknown
Cykl życia	active · security · eol · unknown
Nowsza gałąź	latest · newer · newer_lts · unknown

ahead nie jest niczym egzotycznym — wersje kandydujące i opóźnienie między ogłoszeniem producenta a jego stroną pobierania rutynowo do tego prowadzą.

Znane CVE, jeśli są skonfigurowane, stanowią osobny fakt obok trzech osi, a nie czwartą oś: są wymieniane w każdej ocenie, ale nigdy nie wpływają na ważność, kod wyjścia ani --fail-on.

Fakty i ocena są rozdzielone

Observation przechowuje to, co faktycznie zaobserwowano: ciąg wersji, informację, czy cel był osiągalny, i jaki błąd (jeśli jakikolwiek) wystąpił. Assessment przechowuje to, co polityka enodia sądzi o tych faktach — ważność, wyliczaną na ich podstawie według polityki, którą kontroluje użytkownik.

Eksport --format json emituje fakty. Konsument o innych priorytetach może zastosować na nich własną politykę zamiast polityki enodia. Wpisanie ważności bezpośrednio w obserwację uniemożliwiłoby to.

Czas jest parametrem

Ocena przyjmuje jawny znacznik czasu asOf — nic na ścieżce oceny nie wywołuje bezpośrednio zegara systemowego. check --from pobiera asOf z nagłówka samego inwentarza (collectedAt), więc miesięczny inwentarz jest oceniany według stanu z chwili jego zebrania, a nie po cichu oceniany na nowo względem dnia dzisiejszego. Ponowne uruchomienie tej samej oceny później daje ten sam wynik.

Sondy są wkompilowane, a nie opisane w DSL-u YAML

API każdego producenta różni się na tyle, że deklaratywny język sond wygląda na uniwersalny tylko do pierwszego producenta spoza zestawu, dla którego go zbudowano. Każda sonda to jeden plik Go z jednym jawnym wpisem w rejestrze — zapisanie wiedzy o producencie w kodzie oznacza, że if jest po prostu if-em, czytelnym i łatwym do debugowania, a nie warunkiem wyrażonym na nowo w YAML-u.

Oznacza to, że dodanie nowego produktu wymaga wydania, a nie tylko edycji własnej konfiguracji. Furtka awaryjna: product: generic przyjmuje specyfikację parsera (json / xml / header / plaintext / regex) bezpośrednio z konfiguracji, dla wewnętrznych systemów, które nigdy nie doczekają się dedykowanej sondy — zobacz Konfiguracja. Słownik sondy generycznej jest celowo zamrożony: żadnych warunków, żadnych pętli, żadnych łańcuchów żądań. Cel, który potrzebuje czegokolwiek z tego, potrzebuje prawdziwej sondy napisanej w Go.

Najpierw HTTPS, poświadczenia domyślnie nigdy nie są wysyłane otwartym tekstem

Rozpoznawanie schematu dla celu bez jawnego https:///http:// w adresie: najpierw próba https, potem powrót do http, a w obu przypadkach ostrzeżenie. enodia nigdy nie próbuje najpierw http — pierwsze żądanie przeniosłoby już poświadczenie otwartym tekstem, a późniejsze przekierowanie na https nie cofnęłoby jego wysłania. Cel http:// z dołączonymi poświadczeniami jest twardym błędem, chyba że dla tej konkretnej usługi ustawiono allow_insecure_transport: true.

Brak wbudowanego serwera WWW, który odpytuje na żądanie

enodia serve i export --format html pokazują ostatnią zakończoną migawkę — żadne z nich nigdy nie uruchamia nowego zbierania danych w odpowiedzi na żądanie. Przycisk odświeżania, który przy każdym kliknięciu odpytuje całą flotę, to samodzielnie zadany atak typu denial-of-service na własną produkcję. Zbieranie działa według harmonogramu (serve --interval albo cron/timer systemd generujący na nowo eksport HTML); HTTP zawsze tylko odczytuje to, co wytworzył ostatni udany cykl.